Eigen Kracht

marcometscherkrabbeldonderdag 30 juni 2011 12:00

In de hulpverlening in Hoogezand-Sappemeer vindt een kanteling plaats. Hulpverleners gaan bij hulpvragen niet meer de regie naar zich toe trekken, maar doen een beroep op de eigen verantwoordelijkheid van de hulpvragers. Hulpvragers kunnen geholpen worden hun eigen kracht te ontdekken door eigen kracht conferenties te organiseren. Een bijeenkomst waarbij de hulpvrager zelf mensen uit zijn eigen omgeving kiest en inschakelt om hulp te bieden. Samen wordt gesproken over wat het probleem is en welke oplossingen daarvoor kunnen worden geboden.

Op woensdag 29 juni 2011 was er een bijeenkomst in Hoogezand waarbij mensen van de Eigen Kracht Centrale, de gemeente (zowel betrokken ambtenaren als bestuurders) en hulpverleners van verschillende organisaties zoals Thuiszorg, Kwartier Zorg en Welzijn, Humanitas, Lentis etc. breed vertegenwoordigd waren.

Tijdens die bijeenkomst werd duidelijk dat er regelmatig eerst wat scepsis heerste over de gehanteerde werkwijze, maar dat gaande weg mensen de kracht van deze manier van werken gaan zien. Mensen zijn betrokken omdat ze zélf hun hulpplan opstellen en dat motiveert hen om hun eigen hulptraject ook in en door te zetten. Omdat ze het op eigen kracht doen neemt hun gevoel van eigenwaarde toe en de inzet van het eigen netwerk versterkt de sociale binding. Het was erg mooi om te horen hoe hulpverleners enthousiast zijn over de werkwijze vanuit de eigen kracht, dat ze resultaten zien hoe mensen en netwerken daaromheen tot bloei komen in situaties die daarvoor nog als uitzichtloos bestempeld konden worden.

De denkwijze vanuit de eigen kracht sluit sterk aan op de visie van de ChristenUnie op de maatschappij. Samen leven doe je samen. Dat betekent dat bij problemen mensen eerst zelf een oplossing moeten zoeken. Je bent eerst verantwoordelijk voor jezelf. Daarbij gaan we er als ChristenUnie vanuit dat mensen in een sociaal netwerk leven. Wanneer je hulp nodig hebt dan doe je eerst een beroep op familie, vrienden, buren, leden van organisaties waar je zelf ook lid van bent zoals kerken, sportverenigingen.

Een beroep op de overheid komt wanneer andere hulp niet mogelijk is. Voor de mensen die het echt niet alleen redden, de zwaksten van de samenleving. Dat is de samenleving waar we volgens ons (weer) naar toe moeten. Eerst samenleving, dan overheid.

« Terug